Wstęp
Otto Freundlich to postać, która na stałe wpisała się w historię sztuki XX wieku. Urodził się 10 lipca 1878 roku w Słupsku i zyskał uznanie jako malarz, rzeźbiarz oraz teoretyk sztuki. Jego działalność artystyczna przypadła na czas, gdy sztuka przechodziła dynamiczne zmiany, a Freundlich stał się jednym z pierwszych przedstawicieli sztuki abstrakcyjnej. Niestety, jego życie i twórczość zostały brutalnie przerwane przez reżim nazistowski. W artykule przyjrzymy się życiu Freundlicha, jego twórczości oraz wpływowi, jaki wywarł na sztukę współczesną.
Życie i edukacja
Freundlich początkowo planował zostać handlowcem, a następnie stomatologiem. Jednak w wieku 27 lat zdecydował się na całkowitą zmianę kierunku swojego życia i poświęcił się malarstwu oraz rzeźbie. Jego artystyczna podróż rozpoczęła się w Berlinie, gdzie miał okazję rozwijać swoje umiejętności i zdobywać doświadczenie. Następnie przeniósł się do Florencji, a później do Paryża, gdzie jego talent zaczął przyciągać uwagę krytyków sztuki.
Pierwsze osiągnięcia artystyczne
W Paryżu Freundlich stworzył swoje pierwsze dzieła sztuki nieużytkowej, w tym znane „Kompozycje dekoracyjne”. Oryginalność jego prac, która opierała się na eksperymentach z kubizmem, abstrakcjonizmem oraz konstruktywizmem, zaczęła być dostrzegana przez szersze grono odbiorców. W 1912 roku zaprezentował cztery obrazy podczas prestiżowej wystawy Związku Artystów w Kolonii, co znacząco zwiększyło jego rozpoznawalność. Rok później francuski poeta Guillaume Apollinaire wskazał Freundlicha jako jednego z najbardziej interesujących niemieckich malarzy w swoim albumie „Nowoczesne malarstwo”.
Artysta u szczytu kariery
W latach 20. XX wieku Otto Freundlich stał się uznanym artystą o międzynarodowej renomie. Jego prace były wystawiane w wielu europejskich galeriach, a on sam był aktywnym uczestnikiem ruchów awangardowych. Niestety, po dojściu Adolfa Hitlera do władzy sytuacja artystów żydowskiego pochodzenia uległa drastycznej zmianie. Sztuka Freundlicha została potępiona przez reżim nazistowski, który uznał ją za „sztukę zdegenerowaną”. Większość jego prac została zniszczona, a artysta zmuszony był uciekać z Niemiec do Francji.
Tragiczny koniec życia
Pomimo ucieczki do Francji, życie Otto Freundlicha nie było wolne od prześladowań. W 1943 roku został aresztowany przez Gestapo i deportowany do obozu koncentracyjnego KL Lublin, gdzie zginął 9 marca tego samego roku. Jego tragiczny los jest przykładem losów wielu artystów żydowskich tamtych czasów, których twórczość została brutalnie stłumiona przez totalitarne reżimy.
Dzieła i ich dziedzictwo
Freundlich stworzył około 550 różnorodnych dzieł sztuki, jednak niewiele z nich przetrwało do naszych czasów. Zachowane prace są prezentowane w renomowanych instytucjach takich jak nowojorskie Museum of Modern Art, paryskie Centre Georges Pompidou oraz monachijskie Neue Pinakothek. Największa kolekcja jego dzieł znajduje się natomiast w Musée Tavet-Delacour pod Paryżem, gdzie można zobaczyć 50 obrazów, rzeźb, rysunków oraz grafik.
Dzięki współpracy Musée Tavet-Delacour z Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku w 2008 roku zorganizowano pierwszą w Polsce prezentację dzieł Freundlicha. To wydarzenie przyczyniło się do popularyzacji jego twórczości oraz przypomnienia o jego wkładzie w rozwój sztuki nowoczesnej.
Niezrealizowane projekty i wpływ na przyszłość
Jednym z największych projektów Otto Freundlicha były tzw. rzeźbiarskie drogi. Artysta marzył o stworzeniu monumentalnych rzeźb o wysokości od 20 do 30 metrów rozlokowanych w całej Europie. Rzeźby miały stanowić międzynarodową plenerową ekspozycję sztuki i symbolizować jedność między narodami. Projekt zakładał stworzenie dwóch osi: północno-południowej oraz zachodnio-wschodniej, a na ich skrzyżowaniu miała stanąć „Latarnia siedmiu sztuk”. Choć projekt nigdy nie został zrealizowany za życia artysty, to od lat 70-tych XX wieku stowarzyszenie Europejska Droga Pokoju – Droga Rzeźb w Europie kontynuuje jego ideę. Do roku 2007 powstało już 53 rzeźby związane z tym projektem.
Zakończenie
Otto Freundlich to postać niezwykle ważna dla historii sztuki nowoczesnej. Jego oryginalne podejście do malarstwa i rzeźby czyni go jednym z pionierów sztuki abstrakcyjnej. Tragiczne wydarzenia związane z jego życiem przypominają o mrocznych czasach prześladowań artystów przez totalitarne reżimy. Dziś jego prace są doceniane i stanowią część dziedzictwa kulturowego Europy. Mimo że wiele jego dzieł zostało utraconych na skutek wojny i prześladowań, to pozostaje on symbolem artystycznej odwagi oraz niezłomności ducha twórczego.
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).